Gisteren heeft John het huis overgedragen aan de nieuwe eigenaren en daarmee het tijdperk Dalarna afgesloten. Alles is goed gegaan en we kunnen gelijk door naar het nieuwe huis.

Even wat laatste beelden van furudals bruk.

Ze zijn beginnen met het bos om ate zagen.  Dit was al 3 jaar gepland,  maar nu gebeurt het dan echt. Gelukkig wordt rond het huis niets gedaan, dus het gevoel van bij het bos wonen blijft.

De lente is in aantocht.  In het zuiden van Zweden is het al officieel (5 dagen +5), in furudal merk je het doordat de sneeuw in een ijsbaan verandert. Dit kan een aantal weken duren en is eigenlijk een vervelende periode in het jaar. Je moet steeds voorzichtig zijn en kunt nergens echt vaart maken.

En dan afscheid nemen van “bruintje” en “zwartje”. Bruintje is de enige overgebleven kip uit de groep die we kochten toe we hier net waren.  Ze is dus zo’n jaar of zeven.  Gaat volledig haar eigen gang,  kletst veel en is “gemakkelijk in het contact”. En heeft zwartje geaccepteerd als haar schaduw.  Ze lopen los door de tuin. Jammer dat ze niet mee konden verhuizen.  Fijn dat ze geadopteerd zijn.

Vandaag gaan we naar ons nieuwe huis en kijken wat we  eventueel willen overnemen…. spannend!!!

We komen zojuist van de makelaar terug en hebben de “handpeng” betaald,  dus nu is het zeker: We hebben een ander huis/huisjes. We hebben met de man gesproken die de familie representeert en blijkbaar zijn we goed genoeg bevonden.

Er zijn nog wat laatste moment wijzigingen aangebracht: de visvijver hoort niet meer bij onze tuin.  We mogen gebruik maken van het water en er zitten als we willen  maar we hebben geen beslissingsrecht over wat er in en uit de vijver gaat.  Als compensatie krijgen we er 10m bij aan de zuidkant en over de hele lengte van de tuin.  En daarnaast hebben we het vruchtgebruik gekregen van oma’s oude moestuin en aardappelveld. Aan ons om deze weer in oude staat te herstellen. Het vruchtgebruik komt op onze naam en geldt zolang wij er wonen. Ook als de huidige eigenaar overlijdt kunnen we het blijven gebruiken.

Aanstaande zaterdag gaan we kijken wat we aan spullen overnemen.  (Wat zij kunnen laten staan,  want we betalen er niets voor).

En de prijs is ook nog eens naar beneden gegaan omdat de warmtepomp kapot is (en die wilden we toch al weghalen). Win-win.

Erg blij en vrolijk zijn we ervan geworden… en oh ja de overdracht is op witte donderdag dus de paasdagen brengen wij door op ons nieuwe plekje.

Hėhė, we zijn er.  Gisteren voor de laatste keer met een busje huisgeraad naar het noorden gereden.  Nu zijn we officieel ‘hier’. John gaat woensdag nog een keer heen en vrijdag weer terug,  voor de schoonmaak en de overdracht.  En dan is het echt helemaal klaar, over een uit.

Ik ben trouwens nog wel even met de vrachtwagen tegen een afdakje aan gereden. Gelukkig hadden we een groot deel van het eigen risico afgekocht. Nu ‘maar’ 3000 kronen schade. Zondegeld, dat wel.

Inmiddels zijn de gedachten over het nieuwe huis helemaal los (en terwijl het helemaal nog niet ons nieuwe huis is).  Zonnepanelen, nieuwe houtkachel,  warmtepomp, schutting, enz. Leuk om weer zo bezig te zijn met plannetjes.

Vandaag als verjaardagsfeestje zijn we rond gaan rijden en naar huisjes wezen kijken die we in de maanden daarvoor bij elkaar hadden gegoogled.  Na alle eisen en nadenken bleven er drie kandidaten over. Bij een van de huizen hadden we ook een afspraak met een makelaar.

En nu komt het resultaat… huis 1 op een heuvel vlakbij het strand.  De weg er naar toe was prachtig, de baai helemaal fantastisch.  Het dorpje inrijden ook, maar toen zagen we onze toekomstige buurman… nee dus

Huisje twee: aan het strand met een soort binnenzee.  Klein nadeel: ruim 5 kilometer over een zandpad.  Met de hoeveelheid sneeuw die hier valt is het geen klein klusje om de weg schoon te houden. 

Dit betekent dat je afhankelijk bent van anderen en dus met hevige sneeuw niet weg kan. Daarnaast vindt John slecht geveegde wegen steeds enger worden. Daar kon ook een streep door.

Huisje 3: bingo! Aan de weg van nix naar nergens ligt een klein paadje wat leidt naar 2 woonplekken. In het eerste huis woont “de dochter”. De plek daarachter was van oma. Oma is vorig jaar overleden. Het huis staat niet op internet en is officieel niet te koop.

Oma’s plek bestaat uit 1 huis,  1 vakantiehuis en 1 zomerhuisje op zo’n 2500m grond. Rondom ligt er bos, weiland en toegang tot een klein meer (formaat vijver). Wij zijn er erg enthousiast van geworden en hebben een bod uitgebracht.

Zou een leuk verjaardagscadeautje zijn als het zou lukken.

Dit weekend verliep in grote lijnen als vorig weekend: John komt met zijn karretje aanrijden,  de boel wordt uitgepakt, met de hond lopen, eten, babbelen over hoe graag we willen dat deze periode achter de rug is, slapen, ontbijten en dan gaat John weer de weg op en weer terug naar huis Ik ga een beetje verdrietig zien drentelen en kan mijn rust niet echt goed vinden.  Vandaag dan maar weer fotohuiswerk gemaakt.  Drie thema’s deze week: balans, symmetrie en eenvoud.

Ik had een plek gevonden waar ik buiten met mijn SPIKSPLINTERNIEUWE CAMERA wilden gaan experimenteren,  maar dat ging hem niet worden. Minus 25 is geen geintje om lang buiten te zijn.  Dan maar iets maken van de dingen die hier in huis zijn.  Het werden de lamp die we gisteravond hebben opgehangen en kaarsenstandaards.

Ik ben wederom “nöjd” met het resultaat (gerelateerd aan de opdracht uiteraard).

Ben benieuwd wat jullie vinden…

Er zijn van die dingen die niet te begrijpen zijn. Op de fotografiecursus moesten we foto’s maken van structuur.  De hele week heb ik me rot gezocht naar spannende en interessante beelden,  de juiste verlichting en de juiste compositie. Toevallig had ik ook een foto gemaakt met mijn mobieltje van de ijsblokken op het raam van mijn flatje, om te laten zien hoe koud het een paar weken geleden was. 

Om aan het aantal beelden te komen dat ik in moest sturen heb ik die foto er tussen gefrommeld.

Tussen dinsdag en donderdag moeten we als huiswerk van elke cursist 1 foto beoordelen en analyseren.  En wat krijg ik binnen?

Alle studenten in mijn groep kiezen deze foto vanwege de kunstzinnigheid, het contrast en wat al niet meer.  Helemaal de hemel ingeprezen.

En het voelt toch een beetje als valsspelen in een foto waar totaal geen aandacht aan is gegeven door mij en alleen maar om aan het aantal te voldoen is meegestuurd en er dan zoveel complimenten over krijgen.

Dan ook maar vanuit de kapsones: hij is te koop 😀

Kort bezoek gehad van “de mannen uit nu nog Furudals Bruk”.

John is gisteren met een aanhangertje vol spullen naar onze nieuwe “etta” gereden. Om het op zijn zweeds te zeggen: “vi är på gång”.

Naast het brengen van een aantal meubels en weer even bijkletsen moesten beiden ook nog model staan voor mijn fotocursus. De opdracht was portret. Jammer dat het buiten zo ontzettend koud en stormachtig was, en mijn camera al wat ouder. Maar toch… best aardig voor een newby. Eller hur?

Heel misschien, want ik heb er om gesmeekt en gebeden.. krijg ik voor mijn verjaardag een nieuwe camera… ik vind het namelijk erg leuk om te leren fotograferen. Stiekem vind ik het leuker dan tekenen, maar dat durf ik nog niet hardop te zeggen.

Ik ben weer terug in mijn flatje van de stichting na een weekendje Furudal. Vrijdagmiddag ben ik naar huis gereden om samen met John de eerste dingen bij elkaar te rapen voor fase 2: verhuizen naar onze tijdelijke 1-kamerwoning. Donderdag krijg ik de sleutel, vrijdag ga ik verhuizen en zaterdag komt John met het volgeladen karretje. Vanaf dat moment wordt het een onrustige periode.

John verwacht dat we meer te verhuizen hebben dan we hadden gepland en rekent nu met een paar keer heen en weer rijden. 1e en 2e weekend van februari komt John naar hier. Derde weekend rijd ik de verhuisbus naar Furudal en terug. Dat weekend kachelen we ook weer terug naar het noorden. Dan is John verder vrij van zijn werk en iets meer tijd voor alles. We hebben dan nog twee weken om alles op te halen en schoon te maken. 1 maart is de overdracht en dan is het voorbij.

Ik zie er wel wat tegenop… ook omdat ik 40 uur werk en het toch gauw 5 uur enkele reis is

Ik stuur eventjes 2 foto’s mee. Eentje van de kerk bij mijn flatje. Op de achtergrond zie je de (bevroren) zee. De ander is in de richting van het centrum. Niet heel bijzonder, maar toch… het wordt wel ons nieuwe thuis.

“Ons stadje”

Vandaag mijn eerste echte sneeuwstorm meegemaakt. Het zweedse KNMI heeft een oranje waarschuwing afgegeven. Er wordt afgeraden de weg op te gaan en je hoort nu thuis te blijven. Het vermoeden is dat de sneeuwschuivers het werk niet aankunnen en mensen vast komen te zitten in de sneeuw. Treinreizigers werd gevraagd zo snel mogelijk op de trein te springen in de hoop dat je nog thuis kan komen. Retespannend allemaal.

Mijn probleem is een stuk kleiner… ik moet 500 meter strompelen en dan ben ik alweer in mijn flatje, hoog en droog. Maar zoals alle eerste keren is het een interessante ervaring.

1. De sneeuw waait horizontaal. Heb je wind mee is er niets aan de hand. Met wind tegen krijg je 1000en kleine naaldjes in je gezicht. Elke ademhaling die je doet maakt dat je bijna stikt in die binnenstormende sneeuw. De meteoroloog noemt dit snörök (sneeuwrook) en noemde het een gevaarlijk fenomeen. Plus dat je overal kleine hoopjes sneeuw verzamelt op je lijf.

2. Het zicht is heel bijzonder. Je kunt weinig zien. Afhankelijk van de kleur van de lantaarnpalen, wordt je omringd door een kleur. In mijn geval wit, geel en oranje. Doordat het sneeuwt zijn deze kleuren een stuk feller. En dat is raar… bijna daglichtsterkte, maar toch slecht zicht. Ik kan mij ineens voorstellen hoe gemakkelijk je de weg kwijt raakt als je weinig oriëntatiepunten hebt.

De oranje waarschuwing is tot ergens morgenochtend. Ik ga wel zien of ik de deur uitkom morgen. Want ingesneeuwd zijn is me tot op heden nog niet gelukt.

Maar is het wel gluren als je weet dat de vorige huurder al vertrokken is en jij de sleutel over twee weken krijgt?

Vandaag dus richting nieuwe huisje gereden. Over de sagavägen. Volgens internet is dit een opgeleukte toeristische route die van de kust van Ö-vik tot de kust in Noorwegen gaat. 570km enkele reis. En die weg gaat dan dwars door ons nieuwe dorpje! Ik moet toegeven, zelfs met alle sneeuw en dus vooral zwartwit beelden, was het een mooi stukje om te rijden.

Het dorpje zelf ziet er ook leuk uit. Her en der zijn de huisjes uitgestrooid over de omgeving. Het is er rustig en heeft toch nog wel wat voorzieningen. Supermarkten, bibliotheek, zwembad, pizzeria, tweede hands winkel, oude kerk en een hembygdsgård (mini-openlucht museum).

Ik had gehoopt even door de ramen van ons flatje te kunnen kijken. Helaas zat de luxaflex potdicht. Aan de achterkant zit ook nog een deur dat grenst aan een soort weilandje.

Ook nog even naar de opslag gelopen om te kijken hoe dit eruuit zag. Dat bleek makelijker gezegd dan gedaan. Uiteindelijk iets gevonden wat het zou kunnen zijn… zat vast aan een complex van de woningbouwvereniging. Wie weet.

De fotografiecursus is begonnen met twee opdrachten. De eerste was een zelfportret met je favoriete stoel op je favoriete plaats. Dit was dan ook gelijk dilemma numero uno. Mijn favoriete stoel staat 400 kilometer zuidelijker, en een favoriete plek heb ik nog niet gekozen. Dus dacht ik dat de enige stoel die ik bij me heb een autostoel is. En de plek moest dan maar ergens langs de weg zijn… op naar avontuur. Zo gezegd zo gedaan. Opdracht 2 was fotograferen vanuit een laag standpunt. Eventjes wat geprobeerd, maar toen was de batterij al weer leeg. Waarschijnlijk door de kou (of ouderdom?).

Volgend weekend de eerste lesdagen. Ik ben benieuwd. Daarna weer naar furudal om de aanhanger in te pakken. Dan is het nog maar 3 weekjes buffelen en kunnen we samen uitrusten.