Even erop uit. Een winterse wandeling langs de kust. Min 8 graden en voldoende ijs en sneeuw.

Bij een wandeling hoort ook een Zweedse fika. Deze hebben we zelf meegenomen en genuttigd in een vindskydd. Genieten van de kleine dingen en het uitzicht.

Op naar het volgende avontuur.

Het was weer zo ver: noorderlicht. Hier krijg je toch nooit genoeg van!!!

Van de week stond het met grote woorden in de krant: Het licht komt terug! Sinds de zonnewende is er in het noorden van het land zo’n 6 uur bijgekomen. Hier waar wij wonen zal het een uurtje of 2-3 zijn. Eerlijk gezegd hebben we het niet bij gehouden,  maar het verschil merken we wel.

En dit betekent dat het mooie gedeelte van de winter is begonnen: meer daglicht, zon. En meer energie om te doen Dus meer tijd en mogelijkheden voor buitenactiviteiten.

Vandaag met zijn 3en  op pad gegaan en een lekker boswandelingetje gemaakt. Door de sneeuw.  In de zon en omgeven door alleen maar stilte. Hoe fantastisch kun je het hebben?

Nu een lekkere tosti voor de lunchen een gouweouwe op Netflix! Ook heerlijk. En vanmiddag gaan we beginnen met het voorzaaien van de planten in de moestuin!!!

Wie heeft er niet van gehoord. Het hoge noorden. Mensen die vertrekken naar Noorwegen,  Zweden of andere Scandinavische landen.

Eén ding hebben ze gemeen en dat is de sneeuw. Vannacht was het weer eens  zover. Er is ruim 20 centimeter gevallen boven op de ruim 70 centimeter die er al ligt. Zoveel dat we eigenlijk niet weten waar we het moeten laten.

Dan maar met een grote sneeuwschuiver een berg maken naast de parkeerplaats. Hebben we gelijk ons eigen slalom parcour.

Al met al blijft het elke keer een feestje en we wachten gewoon op de volgende sneeuwbui.

Gisteravond was het weer zover. Met het naar buiten gaan met Boris voor de nacht verscheen ze weer.

Lady Aurora of anders gezegd het noorderlicht.

Het blijft elke keer weer fascinerend, onwijs mooi en verrassend.

Lady Aurora tot de volgende keer. De komende dagen wordt het bewolkt en komt de sneeuw weer terug.

14 graden onder nul. Tegelijkertijd de zon, de maan, windstil en alle tijd van de wereld.

In het dal van de rivier de Gide (op zijn zweeds Gideälven) zijn Boris en ik vandaag gaan wandelen. In onze achtertuin zullen we maar zeggen. Door de sneeuw kun je mooi de sporen van het wild zien. Onderandere elanden, reetjes, vos, konijn en vogels.

Stukje verder in het bos staat oude elanden jagershut. Hier hebben ze vroeger urenlang zitten wachten op een elanden.

Ik ben verhuisd naar Zweden voor dit landschap. Sneeuw,  zon en stilte. Genieten van alles om mij heen.

De sneeuwbuien die van het weekend over Nederland trokken, zijn gisteren ook over onze regio heengegaan. Er is een ‘beetje’ bijgevallen. Volgens het SMHI een centimeter of 30, in de praktijk ietsje minder.

Ik waag me nog eventjes niet naar buiten,  dat komt later vandaag wel als de sneeuwschuifmeneer is geweest.

Vanmiddag ging John even de deur uit om Boris te laten plassen. Het was net donker. Toen Boris buiten kwam,  keek hij omhoog en zag voor het eerst het noorderlicht. Hij blafte er naar!!!  Het jaar 2025 wordt naar verwachting een uitstekend jaar voor het noorderlicht. Dus vandaag was slechts een voorproefje.

Voor ons was het ook de eerste keer dat we meerdere kleuren konden zien… groen, rood, maar ook paars en blauw. Het kijken hiernaar verveeld nooit. Het is dat het zo retekoud is -19, dus het verlangen houdt het langer vol dan het gezicht en de vingers. Na een poosje moet je even naar binnen om op te warmen…

We zouden zeggen: stap in de auto of boek een vlucht, dan zetten wij de thermostaat wat hoger en nemen jullie mee op noorderlichtsafari in de achtertuin. 

Boris heeft vandaag er een nieuw vriendje bijgekregen. Het mag natuurlijk ook een vriendinnetje zijn; we blijven ruimdenkend ;-). Heel rustig hebben ze elkaar een poosje aan zitten kijken, alvorens beide weer overgingen naar de orde van de dag (eten en slapen).

Door de tuin heen schuifelen drie eekhoorns. Een grijsachtige die elke ochtend uren van het vogelvoer zit te peuzelen. Dit is ook direct de eigenaar van de tuin en jaagt de twee anderen steeds weg.  Dan is er een die je eigenlijk niet zo vaak ziet. En dan heb je het vriendje van Boris: jong en met een rode vacht, en nog niet sterk genoeg om de strijd aan te gaan.

Het blijven geinige diertjes met goede acrobatische vermogens. Leuk om ’s ochtends een poosje naar te kijken.

Op zaterdag begon het al vroeg te sneeuwen. Bij elkaar zeker 13 centimeter. En dan aan het einde van de dag komt voor de eerste keer de grote sneeuwschuiver langs.

Zo is de weg naar de parkeerplaats  geschoven en de parkeerplaats zelf. Recht toe, recht aan het weiland in. Vaak is het een uitdaging om plek te vinden voor de geschoven sneeuw maar daar hebben wij geen last van.

En nu maar wachten tot de volgende sneeuwbui. Ik geloof dat wij wel een witte kerst hebben dit jaar 🎅🎅