Dit weekend verliep in grote lijnen als vorig weekend: John komt met zijn karretje aanrijden,  de boel wordt uitgepakt, met de hond lopen, eten, babbelen over hoe graag we willen dat deze periode achter de rug is, slapen, ontbijten en dan gaat John weer de weg op en weer terug naar huis Ik ga een beetje verdrietig zien drentelen en kan mijn rust niet echt goed vinden.  Vandaag dan maar weer fotohuiswerk gemaakt.  Drie thema’s deze week: balans, symmetrie en eenvoud.

Ik had een plek gevonden waar ik buiten met mijn SPIKSPLINTERNIEUWE CAMERA wilden gaan experimenteren,  maar dat ging hem niet worden. Minus 25 is geen geintje om lang buiten te zijn.  Dan maar iets maken van de dingen die hier in huis zijn.  Het werden de lamp die we gisteravond hebben opgehangen en kaarsenstandaards.

Ik ben wederom “nöjd” met het resultaat (gerelateerd aan de opdracht uiteraard).

Ben benieuwd wat jullie vinden…

Er zijn van die dingen die niet te begrijpen zijn. Op de fotografiecursus moesten we foto’s maken van structuur.  De hele week heb ik me rot gezocht naar spannende en interessante beelden,  de juiste verlichting en de juiste compositie. Toevallig had ik ook een foto gemaakt met mijn mobieltje van de ijsblokken op het raam van mijn flatje, om te laten zien hoe koud het een paar weken geleden was. 

Om aan het aantal beelden te komen dat ik in moest sturen heb ik die foto er tussen gefrommeld.

Tussen dinsdag en donderdag moeten we als huiswerk van elke cursist 1 foto beoordelen en analyseren.  En wat krijg ik binnen?

Alle studenten in mijn groep kiezen deze foto vanwege de kunstzinnigheid, het contrast en wat al niet meer.  Helemaal de hemel ingeprezen.

En het voelt toch een beetje als valsspelen in een foto waar totaal geen aandacht aan is gegeven door mij en alleen maar om aan het aantal te voldoen is meegestuurd en er dan zoveel complimenten over krijgen.

Dan ook maar vanuit de kapsones: hij is te koop 😀

Kort bezoek gehad van “de mannen uit nu nog Furudals Bruk”.

John is gisteren met een aanhangertje vol spullen naar onze nieuwe “etta” gereden. Om het op zijn zweeds te zeggen: “vi är på gång”.

Naast het brengen van een aantal meubels en weer even bijkletsen moesten beiden ook nog model staan voor mijn fotocursus. De opdracht was portret. Jammer dat het buiten zo ontzettend koud en stormachtig was, en mijn camera al wat ouder. Maar toch… best aardig voor een newby. Eller hur?

Heel misschien, want ik heb er om gesmeekt en gebeden.. krijg ik voor mijn verjaardag een nieuwe camera… ik vind het namelijk erg leuk om te leren fotograferen. Stiekem vind ik het leuker dan tekenen, maar dat durf ik nog niet hardop te zeggen.

Ik ben weer terug in mijn flatje van de stichting na een weekendje Furudal. Vrijdagmiddag ben ik naar huis gereden om samen met John de eerste dingen bij elkaar te rapen voor fase 2: verhuizen naar onze tijdelijke 1-kamerwoning. Donderdag krijg ik de sleutel, vrijdag ga ik verhuizen en zaterdag komt John met het volgeladen karretje. Vanaf dat moment wordt het een onrustige periode.

John verwacht dat we meer te verhuizen hebben dan we hadden gepland en rekent nu met een paar keer heen en weer rijden. 1e en 2e weekend van februari komt John naar hier. Derde weekend rijd ik de verhuisbus naar Furudal en terug. Dat weekend kachelen we ook weer terug naar het noorden. Dan is John verder vrij van zijn werk en iets meer tijd voor alles. We hebben dan nog twee weken om alles op te halen en schoon te maken. 1 maart is de overdracht en dan is het voorbij.

Ik zie er wel wat tegenop… ook omdat ik 40 uur werk en het toch gauw 5 uur enkele reis is

Ik stuur eventjes 2 foto’s mee. Eentje van de kerk bij mijn flatje. Op de achtergrond zie je de (bevroren) zee. De ander is in de richting van het centrum. Niet heel bijzonder, maar toch… het wordt wel ons nieuwe thuis.

“Ons stadje”

Vandaag mijn eerste echte sneeuwstorm meegemaakt. Het zweedse KNMI heeft een oranje waarschuwing afgegeven. Er wordt afgeraden de weg op te gaan en je hoort nu thuis te blijven. Het vermoeden is dat de sneeuwschuivers het werk niet aankunnen en mensen vast komen te zitten in de sneeuw. Treinreizigers werd gevraagd zo snel mogelijk op de trein te springen in de hoop dat je nog thuis kan komen. Retespannend allemaal.

Mijn probleem is een stuk kleiner… ik moet 500 meter strompelen en dan ben ik alweer in mijn flatje, hoog en droog. Maar zoals alle eerste keren is het een interessante ervaring.

1. De sneeuw waait horizontaal. Heb je wind mee is er niets aan de hand. Met wind tegen krijg je 1000en kleine naaldjes in je gezicht. Elke ademhaling die je doet maakt dat je bijna stikt in die binnenstormende sneeuw. De meteoroloog noemt dit snörök (sneeuwrook) en noemde het een gevaarlijk fenomeen. Plus dat je overal kleine hoopjes sneeuw verzamelt op je lijf.

2. Het zicht is heel bijzonder. Je kunt weinig zien. Afhankelijk van de kleur van de lantaarnpalen, wordt je omringd door een kleur. In mijn geval wit, geel en oranje. Doordat het sneeuwt zijn deze kleuren een stuk feller. En dat is raar… bijna daglichtsterkte, maar toch slecht zicht. Ik kan mij ineens voorstellen hoe gemakkelijk je de weg kwijt raakt als je weinig oriëntatiepunten hebt.

De oranje waarschuwing is tot ergens morgenochtend. Ik ga wel zien of ik de deur uitkom morgen. Want ingesneeuwd zijn is me tot op heden nog niet gelukt.

Maar is het wel gluren als je weet dat de vorige huurder al vertrokken is en jij de sleutel over twee weken krijgt?

Vandaag dus richting nieuwe huisje gereden. Over de sagavägen. Volgens internet is dit een opgeleukte toeristische route die van de kust van Ö-vik tot de kust in Noorwegen gaat. 570km enkele reis. En die weg gaat dan dwars door ons nieuwe dorpje! Ik moet toegeven, zelfs met alle sneeuw en dus vooral zwartwit beelden, was het een mooi stukje om te rijden.

Het dorpje zelf ziet er ook leuk uit. Her en der zijn de huisjes uitgestrooid over de omgeving. Het is er rustig en heeft toch nog wel wat voorzieningen. Supermarkten, bibliotheek, zwembad, pizzeria, tweede hands winkel, oude kerk en een hembygdsgård (mini-openlucht museum).

Ik had gehoopt even door de ramen van ons flatje te kunnen kijken. Helaas zat de luxaflex potdicht. Aan de achterkant zit ook nog een deur dat grenst aan een soort weilandje.

Ook nog even naar de opslag gelopen om te kijken hoe dit eruuit zag. Dat bleek makelijker gezegd dan gedaan. Uiteindelijk iets gevonden wat het zou kunnen zijn… zat vast aan een complex van de woningbouwvereniging. Wie weet.

De fotografiecursus is begonnen met twee opdrachten. De eerste was een zelfportret met je favoriete stoel op je favoriete plaats. Dit was dan ook gelijk dilemma numero uno. Mijn favoriete stoel staat 400 kilometer zuidelijker, en een favoriete plek heb ik nog niet gekozen. Dus dacht ik dat de enige stoel die ik bij me heb een autostoel is. En de plek moest dan maar ergens langs de weg zijn… op naar avontuur. Zo gezegd zo gedaan. Opdracht 2 was fotograferen vanuit een laag standpunt. Eventjes wat geprobeerd, maar toen was de batterij al weer leeg. Waarschijnlijk door de kou (of ouderdom?).

Volgend weekend de eerste lesdagen. Ik ben benieuwd. Daarna weer naar furudal om de aanhanger in te pakken. Dan is het nog maar 3 weekjes buffelen en kunnen we samen uitrusten.

Ik heb mijn 2e week erop zitten in het hogere noorden, maar vandaag kreeg ik voor de eerste keer de mogelijkheid de stad bij daglicht te bewonderen. Nou ja, daglicht, het werd een redelijk sombere en grijze winterdag. Ik had me vooral gericht op de basisdingen: bus- en treinstation, toeristeninformatie, bibliotheek en supermarkten. Vooral in het centrum geweest.

Het mooie hier is dat het een havenplaats is. De zee is bevroren op dit moment (zie foto). Vanaf de haven is alles berg op. Vandaar ook de HOGE just.

De stad is tegen twee heuvels opgebouwd. De enen heeft een skischans, de andere en langlaufgebied.

Je merkt dat mensen beter tegen de kou kunnen. Waar ik met muts en wanten ging, liepen de meeste met hun jas open. Gaandeweg de dag verdween dat allemaal in de tas, maar met open jas…. echt niet.

En als ik dan door zo’n stad loopt probeer ik referenties te vinden om het begrijpbaar te houden. Qua sfeer lijkt het veel op Assen. De mensen zijn ontspannen en rustig. Ik werd zelfs een aantal keer begroet! Qua gebouwen lijkt het wat Oost-Europees. Veel beton en zandsteen.

Het plan is om morgen even langs het nieuwe huisje en de opslag te rijden en als het lukt even door ramen naar binnen te gluren.

Voor nu is het prakjes koken, boekjes lezen die ik als nieuw lid van de bibliotheek meekreeg, en wat voor me uitstaren. En of ja, huiswerk maken voor de nieuwe fotografiecursus.

Een ding is zeker: ik hoop dat de komende weken snel voorbij gaan. In je uppie in Norrland is toch een tikkeltje saai. Samen is alles zo veel leuker.

Richard is vandaag weer vertrokken naar Örnsköldsvik. Zijn eerste wat kortere werkweek zit erop. Het is hem meegevallen en het zijn vriendelijke mensen daar in het hoge noorden. Zoals jullie misschien hebben mee gekregen is het hier en daar erg koud geweest. Richard heeft – 31 graden gehad en hierin Furudals bruk was het tussen de – 20 en – 29 graden. Ik wil jullie niet de sneeuwbeelden onthouden. Er is erg veel sneeuw gevallen de laatste twee weken.

Komende week wordt het wat minder koud en zal er geen sneeuw meer vallen. Even geen sneeuwwchuiven. Boris is denk in het verkeerde land geboren. Hij geniet van de kou en de sneeuw. Is een beetje van slag omdat Richard weer vertrokken is en dat hij weer naar de dagbesteding gaat.

Tot slot nog wat foto´s hoe het er nu een beetje uitziet in het huis in Furudals Bruk. De planning is eind januari spullen verhuizen naar Bredbyn en daarna allles wat over is in de opslag bewaren en dat is gepland halverwege februari. Laatste twee weken zijn gericht op de grote schoonmaak in Furudals bruk.

24/12 = bijna het hoogtepunt in Zweden.  Veel mensen zijn nu onderweg naar familie en staan in de file vanwege een staartje van storm Pia. Er valt behoorlijk veel sneeuw en het waait hard waardoor er sneeuwduinen ontstaan. Je moet voor 15.00 aangekomen zijn want dan begint het familiefeest. Precies op die tijd gaat de tv aan een wordt je welkom geheten door de “värd” van het jaar.  Die babbelt wat en dan een kwartier later begint de tekenfilm van “Kalla Anka” (Donald Duck) en daar moet naar gekeken worden in het kader van de tradities.  Daarna is de maaltijd aan de beurt.  Traditionele  gerechten zijn ham, gehaktballetjes,  haring,  aardappelen met ansjovis, boerenkool en spruiten. Dit is een feest waar mensen al weken naar uit kijken.

Voor ons ziet julafton er iets anders uit.  De foto geeft wel een aardig beeld.  Kasten worden leeggeruimd en spullen verdwijnen in dozen.  Er zijn verschillende afdelingen.  1 = mee vanaf dag één. 2 = verhuizen naar het nieuwe appartementje per 1/2. En 3 = naar de opslag, die we hebben kunnen huren.

De computer staat aan voor het regelen van de administratie zoals internet regelen  contacten opzeggen en nieuwe afsluiten. En in de tussentijd bezig met de eindopdracht van de schildercursus.

Voor ietsje late op de dag staat brood bakken op de agenda voor de kaasfondue.

Buiten is het 20 graden onder nul,  binnen staat de kerstmuziek aan. Aan iedereen die dit blog leest… hele fijne, leuke, gezellige, gezonde kerstdagen.

Oh ja… en natuurlijk is onze kerst…

Hele spannende dagen achter de rug. Afgelopen zaterdag was de eerste kijkdag van het huis. De makelaar heeft 4 kijkers door het huis geloodst en gaf aan positief te zijn over twee bezoekers. Later op de avond keken we voor de gein even op de website en toen zagen we dat iemand een bod had gedaan. Op zondag kwam nog iemand die heel graag wilde kijken. Ook zij begonnen vrij snel met bieden.

En dat was precies de truc waar we op hoopten: twee bieders die tegen elkaar opboksen om het huis te kunnen kopen. Dit ging door tot maandagavond.

Vanochtend contact gehad met de makelaar en nu al is ons huis verkocht. Binnen twee weken!!! Zeer uitzonderlijk. En voor een hele mooie prijs. 15 maart is de overdracht.

Zaterdag gaan we de kopers ontmoeten wanneer we het contract gaan ondertekenen. We weten dat het een Nederlandse vrouw is met een kind van 3 jaar en een partner. Het is bijna te mooi om waar te zijn.