Afgelopen week zijn we twee dagen erop uit gegaan. Even lekker wandelen in de buurt van Junsele. Prachtig mooi gebied met grote rotsblokken die door de ijstijd zijn achter gebleven. Mooie herfstkleuren en een prachtige klokkentoren.

Na thuiskomst wat herfstklussen gedaan. Bladeren harken en natuurlijk de dahliabollen uit de grond halen en laten drogen. Kunnen ze daarna in de dozen met zaagsel zodat ze van de winter niet bevriezen.

Onder het opgraven van de bollen kregen we hulp van onze kipjes.

Vanaf 19 september tot en met 22 september hebben we bezoek gehad van Monique (Richard zijn zus) en haar man Ton.

Het was hun eerste bezoek aan Zweden. Wat ga je dan doen? Wandelen. We hebben Skall berget beklommen.

Prachtige wandeling met mooi weer. De volgende dag naar Örnsköldsvik gereden en daar lekker gegeten.  Op zondag naar Skulleskogen gereden maar het was slecht weer en de berg was niet te zien. Wel de nodige vogels.

De meeste vogels maken zich klaar om naar het zuiden af te reizen. Ondertussen is ons bezoek weer vertrokken. Ton en Monique, het was erg gezellig en fijn. Leuk om jullie op bezoek te hebben. Goede terugreis.

BAM!

De avonden worden weer donker. En op een van de eerste avonden dat we buiten waren, was het direct raak: Een groenverlichte hemel. Deze keer zat er veel beweging in,  wat nieuw was voor ons. Hier krijgen we nooit genoeg van!

Waar we wel genoeg van kregen was het planten van voorjaarsbollen. Een of andere idioot heeft 1460 narcissenbollen,  krokussen en sippa’s gekocht die allemaal coor de vorst de grond in moesten. Project geslaagd en afgerond.

Wanneer volgend jaar de sneeuw verdwijnt hebben de bijen direct wat te eten en wij een vrolijk uitzicht.

Het is er nog wel een beetje te vroeg voor, maar je kunt er maar beter op tijd bij zijn. Een van onze kippen is begonnen met het leggen van zeer exclusieve (paas)eieren.

Het eitje is zo’n twee centimeter groot. De eieren die ze normaal legt behoren al niet tot de allergrootste categorie, maar dit terzijde.

Het kan natuurlijk ook een protestactie zijn.  Zoiets van “ik heb er genoeg van om elke keer kontpijn te hebben als ik een ei moet leggen, ik kap ermee”.

Binnenkort het eitje maar eens open maken en kijken of er ook een minidooiertje in zit. Misschien zelfs wel een liliputter…

Toen we in Gideå zijn komen wonen hebben de vorige eigenaren het tuinmeubilair laten staan. De banken en tafel hadden al verschillende winters buiten gestaan en dit was ook goed te zien.

Er zat geen verf meer op, latjes stuk, één en al oude troep. Maar we hebben  återbruk toegepast. Niet weg gegooid en nieuw gekocht. Maar juist alles opgeknapt (återbruk/hergebruikt). Het resultaat mag er wezen. We kunnen er weer jaren tegen aan.

De belofte: 160 liter compost in 6-8 weken klaar. Tot en met min 10. Het is een roterend twee vakken systeem, waardoor de compostering veel sneller moet gaan.

We hebben dit mormel aangeschaft voor onze vierkantemeter tuin.  Het is de bedoeling dat je één keer een moestuinmix gebruikt om de bakken mee te vullen en ze daarna alleen nog maar aan hoeft te vullen met compost. We gaan het zien.

Van het najaar worden de bakken waterpas gezet en gevuld met aarde. Volgens seizoen kunnen we dan experimenteren met de eerste groenten.

Jammie, jammie.

Niet alleen de slangenverjager staat te trillen en te bellen, ook de woning van mevrouw de slang moest eraan geloven.

We hebben de oude houtstapel weggehaald in de hoop dat door de slang een ander plekje wordt gezocht.  Liefst in het bos. Bij de buren mag ook.

“En wij zullen het weer niet eens wezen”, maar we vinden het ergens nog zielig ook. Vanavond moeten we maar eens van gedachten wisselen hoe ver weg, goed genoeg is. Nu kringelt ze namelijk vertwijfeld rond, op zoek naar haar vertrouwde stekje.

Als dit niets wordt is de volgende stap een grijper kopen, de slang vangen en dan vijf kilometer verder weer loslaten. (Slangen zijn behoorlijk honkvast.) Met andere woorden…

Wordt vervolgd.

123 trappen, 2656 calorieën en ruim drie uur onderweg. Maar vandaag hebben we ruim 13 kilometer gelopen met eigenlijk maar een pauze. Voor het eerst in tien maanden dat we (ik) zo ver konden lopen.

De wandeling ging naar een zomerboerderij van de vorige eeuw. Er staan nog twee huisjes en een oude stal. Onderweg kom je niemand tegen.  Deze wandeling heeft John in een eerder blogbericht al eens beschreven (beversporen).

Het gaat steeds beter met de energie en de conditie. En dat is fijn.

De wandeling zelfs is relatief gemakkelijk.  Alleen op het einde is er eventjes een stevige klim. Dit verklaart mijn rode hoofd.

Zoals sommigen weten hebben wij een huggorm in de houtstapel achter de schutting. In Nederland heet deze slang een adder. Het is de enige giftige slang in Zweden. Een beet van deze slang is gevaarlijk voor kinderen, ouderen en huisdieren zoals Boris.

Al met al willen we graag dat de adder gaat verhuizen. Je mag de adder niet doden zodoende hebben we gezocht naar een diervriendelijk middel. De ormskrämmare. Deze geeft regelmatig trillingen en geluid af.

Je plaatst het apparaat in de vaste grond zodat de trillingen goed voelbaar zijn voor de adder.

Nu zal het even duren voordat de adder gaat verhuizen omdat hij/zij al een paar jaar hier woont. We gaan ook de houtstapel weghalen zodat de woonplaats verdwijnt. Dan gaan we het geheel ook schoonmaken en het gras heel kort maaien.

Alles is in gereedheid gebracht voor de verhuizing. We houden jullie op de hoogte.

Vanochtend, vlak voordat we verder wilden met het stapelen van hout in onze spiksplinternieuwe förråd, zagen we dat de ‘levende tuinslang’ zijn oude velletje had ingeruild voor een nieuwe.  Fascinerend gezicht!

Het is echt geen kleintje!!!