Vandaag ging Arwen voor de tweede keer naar de oppas.  Nog niet heel erg een succes, want op een of andere manier wil ze er niet zijn. Omdat ze twee uur moest blijven hadden wij de tijd om rond te rijden.  En dan ligt dit in de achtertuin:

Daarna nog een Stukje lopen en gaan kijken naar het meer Runn,  waar volgend weekend een grote schaatswedstrijd wordt gehouden.

In de sportzaak gekeken naar de prijs van ski’s om te langlaufen en dat viel eigenlijk wel mee.  Maar omdat we niet weten wanneer we ons eerste salaris krijgen en er weinig sneeuw ligt wachten we nog maar even en gaan we ze huren.  In de krant staat dat volgende week de winter weer terug keert.  Temperatuur beneden min tien, maar ook een zonnetje.  We zullen het beleven…

Vanochtend zijn we begonnen aan de inschrijvingsprocedure voor ons “personsnummer”. Hier ontmoette we de werkelijke bureaucratie.  Stap 1: ga in de rij staan om je nummertje te trekken. 2. Nummertje mag je niet zelf trekken, dat wordt voor je gedaan. 3. Je krijgt een formulier (in het zweeds)  dat je moet invullen.  4. Wacht tot je nummertje wordt afgeroepen. Ga naar de balie en ontdek dat het formulier ook in het Engels bestaat en je dus niet de helft verkeerd had hoeven doen.  5. Loop met de mevrouw van de ” skatteverket” het formulier door en laat het wijzigen. 6. Hoor dat de aanvraag ongeveer 6-8 weken gaat duren en je tot die tijd niets kunt doen.  Geen telefoon kopen, geen computer, niets anders dan eten en drinken, alles waar je niet voor hoeft te zijn geregistreerd. 

Daarna hond naar de oppas.  1. Formulieren invullen.  2. Waar is ze verzekerd? (antwoord is nergens een oh ja,  we hebben geen personsnummer, dus kunnen het ook niet aanvragen). 3. Hond gaat een uurtje mee naar achteren om te wennen. Dit gaat blijkbaar goed want morgen mag ze twee uur komen. 

Huis regelen: we kunnen geen voorrang krijgen in Falun omdat mijn contract op Säter staat en John zijn contract nog niet binnen heeft. 

Dan maar een stuk wandelen en dat maakt alles weer helemaal goed. 

Wie dacht dat wandelen eenvoudig is kunnen wij een aantal nieuwe dingen vertellen. 

1. Lopen over sneeuw wil nog niet zeggen dat je niet uitglijd.

2. Hoe zie je het verschil tussen een beren- of hondenpoot?  (Zie foto)

3. Wordt de ree achtervolgd,  of achtervolgd hij?  Of is het toch een eland? (Zie ook foto)

We moeten dus een paar dingen onder controle krijgen.  En dat is lopen als een pinguïn tegen het vallen en leren spoorzoeken omdat zowel beren als elanden gevaarlijk kunnen zijn.

Hier wat foto’s van een wandelingetje door de buurt

We zijn er. Om iets over vijf uur kwamen we bij onze tijdelijke woning aan. Helaas al te donker in foto’s te maken en te laten zien. Dat komt nog wel. De reis is goed gegaan. Onderweg was het meestal droog tot ongeveer 150 kilometer voor Falun. Daar sneeuwde het af en toe. Het heeft waarschijnlijk de Afgelopen periode wat gedooid want veel van de sneeuw is weg. Temperatuur over de dag heen zo’n 0.5 graden. Nu is het min 3.

slechte nieuws is het gewicht van de bus. Uiteindelijk moest er toch nog 750 kilo achterblijven omdat de bus te zwaar was beladen. Dat blijft dus achter in wandel weer op te halen. Ook nog even een paar foto’s van gisteren.

De verhuizing komt snel naderbij. Afgelopen weekeinde zijn er flink wat spullen opgehaald of weg gebracht naar het Goed. Dit maakt dat wij nu een tafel hebben van een kartonnen doos en op twee Campingstoelen zitten. Al met al wordt het de komende week erg gezellig.  Veel staat in het teken van gedag zeggen en de laatste spullen inpakken.  Op maandag 30 januari pakken we met een aantal vrienden de verhuiswagen in en gaan ’s middags naar de notaris. Dezelfde dag vertrekt de boot naar zweden. We houden jullie op de hoogte…

Zoals het bord laat zien is het huis officieel verkocht. De overdracht zal plaatsvinden op maandag 30 januari 2017 om 15.00 uur. Dit is ook de dag dat we de verhuisbus in gaan laden en ’s avonds de boot nemen naar Zweden.

Zoals jullie zien zijn we druk bezig met het inpakken van de spullen. Gelukkig valt het gewicht wat we mee mogen nemen mee. Zodoende toch nog maar wat boeken in gepakt.

De dagen gaan snel en het eerste contract is binnen. Richard kan aan de studie en daarna een jaar werken. Het contract voor John komt aanstaande donderdag, nog even afwachten. Ondertussen hebben we een huis gevonden in Zweden. Zie de foto’s hieronder.

Voor Arwen wordt het één groot feest. Bos, gras en voldoende ruimte om te rennen.
Nu weer terug naar het inpakken en het verzorgen van Richard. De operatie is meegevallen. De nawerking valt wat tegen. Tot later.

Het jaar had bijna niet lulliger kunnen beginnen.  Vanaf 30.12.12 af en aan maar de dokterspost met bovenbuikklachten.  Leek op “ons” familiekwaaltje galstenen.  Nieuwjaarsochtend kwam de koorts.  Weer huisartsenpost.  Van daar naar spoedeisende hulp en door naar operatiekamer.  Galblaas verwijderd.  Kunnen we in deze fase er goed bij hebben. Nu nog wachten op controle of ik naar huis mag of niet.  Ik mag in ieder geval komende welen geen druk op mijn buik zetten.  ( wie moet dan al die spullen in de verhuiswagen zetten? )

Het wordt wel heel erg spannend allemaal. We hebben geen idee of er in Falun gewerkt wordt tussen de feestdagen in. Maar als we geen contract ontvangen deze week wordt het allemaal wel heel spannend.

Vanmiddag emails gestuurd naar Mats en Lars in de hoop dat zij werken en iets voor ons kunnen doen.

Vandaag op zoek gegaan naar vakantiehuisjes voor tijdelijke huur. En dat ziet er wel goed uit. Twee families reageren dat ze we aan ons willen verhuren voor een maand of drie. Beide huisjes zien er goed en gezellig uit. Met een beetje mazzel gaat het allemaal goed komen.

In de Wouwstraat wordt het langzaam leger. Gisteren begonnen aan het uitdelen van de DVD’s aan vrienden. Hier gaan we vandaag mee door. En we hopen nog wat meubilair van de hand te doen.

Het tempo waar we nu mee gaan blijft er niet veel over om te verhuizen.

Inmiddels ruim een jaar geleden kregen we  het vage plan en zijn gaan nadenken over Zweden. Het leek ons een fijn idee om meer zelfvoorzienend te leven; meer ruimte om te leven, te doen en dichter bij de natuur zijn.

In februari 2016 zijn we naar de Emigratiebeurs geweest en kwamen in gesprek met Ljungby Kommun en (Landstinget) Dalarna. Bij beide gebieden zijn we afgelopen zomer wezen kijken en hebben we gesproken over de mogelijkheden die er zijn.  Omdat de toegangscriteria waren gewijzigd konden we pas naar Zweden toe wanneer ons taalniveau op C1 zat.  Omdat dit een lange weg leek hebben we twee jaar de tijd genomen om de taal te leren,  te mijmeren en te sparen. We schreven ons in voor een taalcursus en zetten ons huis te koop.

Nadat we dit hadden gemaild naar Lars van Samarkand2015 kregen we de vraag of we nog geïnteresseerd waren in verhuizen naar Zweden. Ons CV werd bekeken en het skype gesprek liep positief af. Op 16.12.2016 zaten we in Falun aan tafel met de manager van het psychiatrisch ziekenhuis en werd het allemaal concreter: we waren welkom om te komen werken in het psychiatrisch ziekenhuis van Falun/Sater. Eerst 24 weken taalles om op niveau te komen, dan werken op een afdeling om de cultuur en werkwijzen te leren kennen om uiteindelijk met elkaar te gaan kijken wat het beste bij ons zou passen.

We spraken af dat zij de contracten op zouden stellen en wij ontslag zouden gaan nemen en dat we begin februari in Falun aan de taallessen zouden beginnen. De contracten zijn nog niet binnen; misschien wordt het een beetje krap, maar we hopen nog steeds dat het gaat lukken.

Het huis in Assen wordt langzaam ingepakt.  Maar het gaat snel.  Vanaf vandaag nog 47 dagen.