Niet alleen de slangenverjager staat te trillen en te bellen, ook de woning van mevrouw de slang moest eraan geloven.

We hebben de oude houtstapel weggehaald in de hoop dat door de slang een ander plekje wordt gezocht.  Liefst in het bos. Bij de buren mag ook.

“En wij zullen het weer niet eens wezen”, maar we vinden het ergens nog zielig ook. Vanavond moeten we maar eens van gedachten wisselen hoe ver weg, goed genoeg is. Nu kringelt ze namelijk vertwijfeld rond, op zoek naar haar vertrouwde stekje.

Als dit niets wordt is de volgende stap een grijper kopen, de slang vangen en dan vijf kilometer verder weer loslaten. (Slangen zijn behoorlijk honkvast.) Met andere woorden…

Wordt vervolgd.