praktijkstage

Gisteren en vandaag hebben we onze eerste praktijkdagen gehad. We zijn best onder de indruk van de hele situatie. Het is zo ongelooflijk anders allemaal dan het werk wat we  in Nederland deden. Het voelt ook als een sprong in de tijd…. maar dan terug naar de jaren zestig, of wellicht nog wel verder. En…. we lopen rond in uniform!!!

Beiden werken we op gesloten afdelingen. John werkt op afdeling 93. Hier zijn patiënten opgenomen die lijden aan depressie en hiertegen worden behandeld. Een grote groep van hen met ECT. Er verblijven 21 patiënten op deze afdeling.
Richard werkt op afdeling 90. Dit is de afdeling waar de dwangopnames plaatsvinden. Er is plek voor 10 patiënten die voor korte tijd worden opgenomen.

Het eerste wat opvalt is de hoeveelheid personeel die op de afdelingen werkt. (nou ja werkt… ze lopen soms rond). Bijvoorbeeld op afdeling 90… hier werken vijf artsen waarvan twee psychiaters. Per dienst zijn er twee verpleegkundigen en zeven sköterskor (soort onderzuster) op de afdeling. Omdat de late diensten om 11.30 beginnen loopt dus rond 14.00 zo’n 18 mensen rond op een gesloten afdeling. Patiënten worden hier heerlijk rustig van… (niet). Officieel bestaat de separeercel niet in Zweden. Het wordt hier een dwangruimte genoemd. Patiënten worden met armen, benen en buik vastgebonden op een brancard en dit kan tussen de vier en 72 uur worden volgenouden. De hoeveelheid medicijnen die wordt voorgeschreven is bizar. Drie soorten kalmeringsmiddelen door elkaar, met her en der een antipsychoticum erbij, is bijna standaard. Wat op ons nog wel het meest onprettig overkomt is dat er werkelijk geen zak gedaan wordt met patiënten. De verveling viert hoogtij. En dat is raar. Met zoveel mensen aan personeel zou je zo veel aan behandeling en activiteiten kunnen doen.
John is vandaag begonnen met lullig memory-spelen op de afdeling. Richard heeft het boek gevonden waarin staat hoe je patiënten die gedwongen zijn opgenomen wel naar buiten kan laten gaan (arts moet toestemming geven en minimaal twee per patiënt waarbij duidelijkheid is over de afspraken). Vanaf volgende week gaan we het beiden iets anders aanvliegen.
Het hele lastige is dat we nauwelijks taal hebben om ons verstaanbaar te maken. Als medewerkers en collega’s zien en begrijpen we veel van wat er gebeurt. Maar de zweedse taal die we tot hebben gaat over onderwerpen die dicht bij onszelf liggen. En dan lukt het ons ook alleen als mensen berreid zijn rustig en duidelijk te praten.

Eigenlijk komt het er kort op neer dat we in een apepak rondlopen maar met een mond vol tanden staan. We moesten beiden even slikken, maar inmiddels denken we dat we er wel uitkomen; het is nooit de bedoeling geweest dat we hier beiden lang zouden blijven rondlopen. Zodra we het systeem een beetje begrijpen gaan we op zoek naar iets anders. Tot die tijd is het goed te doen.

Morgen gaan we de eerste dingen verhuizen naar ons nieuwe huisje. We houden jullie op de hoogte.

7 gedachtes over “praktijkstage

  1. Jeetje zeg! Daar schrik ik ook wel van!! Erg lastig idd met een vreemde taal lijkt mij….Heel veel sterkte met het werk en veel succes met de verhuizing!!
    x Karin

    Like

  2. Jeetje zeg, dat is echt een flinke stap terug in de tijd! Bijzonder, had ik eigenlijk niet verwacht daar. Ik bewonder jullie moed en doorzettingsvermogen wel hoor, knap werk dat je het ook zo kunt relativeren! Ik volg met belangstelling….succes! Xx

    Like

  3. Dag lieve vrienden in het verre Zweden. We lezen trouw jullie berichten….Wat een enorme veranderingen…En de ZORG…zo ongelofelijk! Jullie kunnen daar zodra jullie de taal helemaal machtig zijn enorm veel prachtige dingen doen… Met jullie expertise zal dit een positieve knal moeten veroorzaken. We hebben oprecht respect voor jullie onderneming. En wat heerlijk dat er visite is geweest….even bijkleppen lijkt mij…Onze wens is dat ook wij dat gaan doen…..in jullie huisje en plekje daar….Op ontdekkingstocht in Zweden. We gaan nu eerst een weekje de zon opzoeken in
    Cran Canaria…met het hele gezin….We vliegen zaterdag. Alle goeds daar en dikke knuffel voor jullie drietjes..en hopelijk tot spoedig…

    Like

  4. Dat apepakje ( lees uniform) 🙂 wen je wel aan ! hahah 1 gemak je hoeft niet na te denken wat je aantrekt 🙂 heb er ervaring mee haha Maar idd stap terug in de tijd succes ermee !

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s